luty25

Leki w podróży

dodano: 25 lutego 2010 przez sylciar


Powstanie tanich linii lotniczych znacząco zwiększyło w ostatnich latach liczbę podróży międzynarodowych, zarówno służbowych, jak i turystycznych. Ludzie przemieszczają się do coraz bardziej egzotycznych regionów świata. Niewiele jest obecnie miejsc na kuli ziemskiej, do których nie można dotrzeć, a turyści wybierają także takie kraje, w których narażeni są na choroby tropikalne i gdzie pomoc lekarska jest trudno dostępna. Dlatego planując wyjazd, warto poznać potencjalne zagrożenia...
Pozwoli to uniknąć poważnych kłopotów i przygotować się do postępowania w razie wystąpienia objawów choroby. Wyjeżdżając daleko od miejsca stałego zamieszkania, należy zapoznać się z informacjami na temat regionu pod kątem dostępu do opieki lekarskiej oraz sprawdzić, czy nie są konieczne określone przygotowania, np. szczepienia lub profilaktyczne przyjmowanie leków przeciwzimniczych. PRZED WYJAZDEM 1. Jeśli stosujesz leki regularnie Zapakuj wystarczający zapas leków na czas podróży. Tam, gdzie jedziesz, niektóre leki mogą być niedostępne lub wydawane tylko na receptę wystawioną przez praktykującego w tym kraju lekarza. Spytaj lekarza, czy któryś ze stosowanych przez ciebie leków należy do środków narkotycznych lub odurzających, które mogą być zatrzymane w czasie odprawy celnej w niektórych krajach. Pomocne byłoby, gdyby twój lekarz napisał list opisujący twoją terapię, który można by przedstawić służbom celnym za granicą. Jeśli martwisz się, czy przepisany lek możesz zabrać ze sobą do innego kraju, sprawdź w odpowiedniej ambasadzie, czy nie stworzy to problemów. 2. Gdy nie wymagasz długotrwałego leczenia Weź ze sobą kilka powszechnie stosowanych leków, w tym:
  • leki przeciw objawom choroby lokomocyjnej,
  • leki przeciwbólowe,
  • środek zapierający (przeciwbiegunkowy)
  • środek przeczyszczający na zaparcia wywołane zmianą diety lub aktywności,
  • preparat antyseptyczny na mniejsze urazy,
  • aerozol lub inny preparat do stosowania miejscowego, łagodzący skutki użądleń owadów,
  • emulsję przeciwsłoneczną z wysokim filtrem (SPF 25+),
  • środek odstraszający owady.
Jeśli wybierasz się do regionu o wysokim ryzyku zakażenia zimnicą, 1-2 tygodni przed podróżą rozpocznij profilaktyczne stosowanie leków przeciwzimniczych, aby się upewnić, że nie wystąpią nietolerowane działania niepożądane. Jeśli ruszasz dzikimi szlakami i zamierzasz wędrować zdany sam na siebie lub mieszkać wśród lokalnej społeczności, przyda ci się zapas leków, ale także awaryjny zestaw zawierający sterylną igłę i strzykawkę oraz materiały opatrunkowe. Jeśli zamierzasz pozostać dłużej poza miejscem zamieszkania, przed wyjazdem umów się z dentystą na wizytę kontrolną. Szczepienia Szczepienia zwykle nie są konieczne, gdy celem podróży jest Europa Zachodnia, Ameryka Północna, Australia czy Nowa Zelandia, jednak i wtedy warto sprawdzić, czy nie powinno się wykonać szczepień uzupełniających przeciw tężcowi i polio, co wynika z daty poprzednich szczepień przeciw tym chorobom. Przed podróżą w inne miejsca należy poradzić się lekarza, jak się przygotować. Jeśli zabierasz ze sobą dzieci, upewnij się, że przeszły pełen cykl szczepień według kalendarza oraz szczepienia niezbędne w obszarach, do których się wybieracie. Jeśli podróżujesz na tereny, gdzie występuje żółta gorączka, będziesz potrzebował międzynarodowego zaświadczenia o szczepieniach. Zachowaj to zaświadczenie na przyszłość. Wiele krajów, które będziesz odwiedzał, wymaga takich międzynarodowych certyfikatów szczepień od powracających z regionów, w których występuje żółta gorączka. W wielu częściach świata możesz być narażony na inne choroby zakaźne i potrzebować odpowiednich szczepień ochronnych. Obszar nazywany „Strefa zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych" rozciąga się szerokim pasem przez Afrykę od Sahary aż do Kenii. Każdy wybierający się do tej strefy powinien zostać uodporniony szczepionką meningokokową przeciw szczepom A, C, W 135 i Y. Także podróżujący do Arabii Saudyjskiej w pewnych porach roku muszą być zaszczepieni przeciw meningokokom szczepów A, C, W135 i Y. Jeśli planujesz zostać dłużej lub wędrujesz z plecakiem, niezbędne mogą być dodatkowe szczepienia. Na przykład podróżując do krajów rozwijających się, należy się zaszczepić przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A , lecz podróżujący dłużej powinni rozważyć również szczepienie przeciw wzw B oraz gruźlicy (BCG). Wszyscy podróżujący do odległych krajów powinni się zaszczepić przeciwko wściekliźnie. Uodparnianie należy rozpocząć z odpowiednim wyprzedzeniem, ponieważ szczepienia nie dają natychmiastowej ochrony (np. po szczepieniu BCG odporność rozwija się po 3 miesiącach), a niektóre wymagają dawek uzupełniających w celu osiągnięcia pełnej skuteczności. Polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych na swoich stronach internetowych publikuje broszurę „Polak za granicą", zawierającą porady zdrowotne dla podróżujących po całym świecie. Broszura  ta zawiera także informacje o wymaganych szczepieniach oraz adresy polskich placówek dyplomatycznych. W CZASIE PODRÓŻY Choroba lokomocyjna Jeśli masz skłonność do choroby lokomocyjnej, przyjmij odpowiedni lek już pół godziny przed podróżą. Zapytaj lekarza, który lek wybrać. Jeśli przyjmujesz leki przeciwko chorobie lokomocyjnej, nie pij alkoholu ze względu na jego interakcje z tymi lekami wywołujące nadmierną senność. Problemy związane z podróżami lotniczymi Suche powietrze kabiny samolotu sprzyja odwodnieniu, zwłaszcza jeśli w czasie lotu pije się sporo alkoholu. Pij dużo płynów bezalkoholowych, ale ogranicz spożycie alkoholu. Długotrwałe unieruchomienie w pozycji siedzącej utrudnia krążenie w kończynach dolnych i może prowadzić do zakrzepicy w żyłach nóg. Pewną ochronę może dać przyjęcie przed dalekim lotem kwasu acetylosalicylowego (aspiryny) z dużą ilością płynów. Natomiast w czasie podróży powinieneś wstawać i spacerować po kabinie tam i z powrotem; krążenie wspomaga także wykonywanie ćwiczeń - zginanie rąk i nóg. Pomocne są pończochy uciskowe. Stosowanie leków Zmiana stref czasowych podczas podróży międzynarodowych i spożywanie posiłków o przypadkowych porach może utrudnić stosowanie stale przyjmowanych leków. Na szczęście w przypadku większości leków dopuszczalne są pewne odstępstwa od harmonogramu. W podróży przyjmuj lek we właściwych odstępach, np. co 8 godzin, gdy ma być stosowany 3 razy dziennie, niezależnie od czasu zegarowego, a po przylocie na miejsce dostosuj terapię do zalecanych godzin. Pory zastosowania pewnych leków muszą być ścisłe przestrzegane, decyduje to bowiem o ich skuteczności. Na przykład doustne środki antykoncepcyjne, aby były skuteczne, muszą być stosowane codziennie o stałej porze dnia przez kolejnych 21 dni cyklu. Chorzy na cukrzycę typu l także stają w czasie podróży przed problemem, ponieważ stosowanie insuliny jest ściśle uzależnione od pór posiłków, a dawki insulin o przedłużonym działaniu podaje się o ustalonej porze. Chorzy ci przed odległymi podróżami powinni zawsze skonsultować się z lekarzem lub pielęgniarką diabetologiczną. Zmiana stref czasowych Szybka podróż ze zmianą stref czasowych jest stresem zarówno fizycznym, jak i psychicznym. Osoby podróżujące w interesach powinny unikać podejmowania ważnych decyzji w ciągu pierwszego dnia po przylocie, a wszyscy podróżujący powinni mieć przynajmniej dobę na spokojne zaaklimatyzowanie się do nowych pór dnia i nocy. Osoby stosujące regularnie leki powinny przed podróżą poradzić się lekarza, jak dostosować dawkowanie do zmiany czasu. Melatonina pomaga przesunąć zegar biologiczny organizmu i powinna być zastosowana 15—30 minut przed położeniem się spać po przyjeździe do nowej strefy czasowej, a następnie, w razie potrzeby, jeszcze przez 1-A dni. Melatonina dostępna jest w wielu krajach bez recepty.
W PODRÓŻY
Ukąszenia owadów Wiele drobnoustrojów i wirusów chorobotwórczych rozprzestrzenia się za pośrednictwem owadów, których ukąszeń należy się wystrzegać. Do owadów przenoszących choroby należą kleszcze, muchy piaskowe, meszki, muchy tse-tse i komary. Choć takie zagrożenie uważa się za problem obszarów tropikalnych, kleszcze, muchy piaskowe i komary mogą być źródłem chorób zakaźnych także w Ameryce Północnej czy w basenie Morza Śródziemnego. Do chorób wirusowych przenoszonych przez owady należą: kleszczowe zapalenie mózgu, gorączka Denga, żółta gorączka, japońskie zapalenie mózgu, gorączka Papataci, gorączka kleszczowa z Kolorado i wiele innych. Owady przenoszą także pasożytnicze choroby pierwotniakowe, np. zimnicę (malarię), filariozy, leiszmaniozę, ślepotę rzeczną, trypanosomatozę (śpiączkę afrykańską). Możliwe jest też przenoszenie chorób bakteryjnych, z których najpopularniejsza to borelioza.   Aby zmniejszyć ryzyko ukąszenia przez owady, noś koszule z długimi rękawami i długie spodnie, regularnie stosuj preparaty odstraszające owady i śpij pod zaimpregnowaną środkiem owadobójczym moskitierą lub w pokoju spryskanym przed snem środkiem owadobójczym. Biegunka podróżnych To nieprzyjemne, chociaż zwykle krótkotrwałe schorzenie, dotyka do 50% podróżujących do krajów rozwijających się i zwykle jest wywołane przez występujące tam lokalnie szczepy bakterii. Biegunki w podróży można w znacznym stopniu uniknąć, pijąc tylko wodę mineralną i inne napoje butelkowane lub przegotowaną wodę, unikając lodu w napojach, nieugotowanych i nieobranych ze skórki owoców i warzyw, sałatek oraz zbyt krótko gotowanego mięsa. Uważaj na owoce morza, nawet jeśli wydają się gotowane. Unikaj kupowania gotowych potraw od ulicznych sprzedawców. Myjąc zęby, płucz usta wodą butelkowaną, a nie bieżącą - osoby starannie wybierające wodę do picia zdają się o tym zapominać. Biegunka podróżnych zwykle mija szybko i bez leków, należy więc przede wszystkim intensywnie zapobiegać odwodnieniu, przede wszystkim u małych dzieci, uzupełniając wodę i elektrolity. W aptekach dostępne są preparaty do nawadniania dojelitowego o specjalnie dobranym składzie, zawierające tracone elektrolity. Choć środki przeciwbiegunkowe nie zmniejszają całkowitego czasu trwania biegunki, bywają pomocne w ograniczaniu liczby wypróżnień. W tych przypadkach często używany jest loperamid. Pamiętaj, że biegunka zmniejsza wchłanianie i skuteczność leków przyjmowanych doustnie. Dur brzuszny i cholera są ciężkimi chorobami przenoszonymi przez skażony pokarm i napoje, których początek przypomina biegunkę podróżnych. W przypadku cholery nie ma dostępnej skutecznej szczepionki. Jeśli wybierasz się do kraju, gdzie dur brzuszny jest chorobą endemiczną, powinieneś zaszczepić się przeciwko niemu przed podróżą, ale nawet wtedy należy zachować środki ostrożności. Nie zwlekaj z wezwaniem pomocy lekarskiej, jeśli cierpisz na biegunkę z objawami ogólnymi, np. gorączką, lub nie jesteś w stanie jej opanować. Pogryzienia i użądlenia Jeśli zostaniesz ugryziony przez zwierzę lub użądlony przez owada, poszukaj porady specjalisty. Staraj się unikać takich wypadków, postępując zgodnie z lokalnymi wskazówkami, gdzie można chodzić i pływać bezpiecznie. W tropikalnych i subtropikalnych rzekach i jeziorach występują pasożytnicze przywry, np. bilharcja, które atakują osoby kąpiące się w tych zbiornikach lub pijące z nich wodę. Chodzenie boso po dworze w wielu częściach świata nie jest dobrym pomysłem. W ziemi obecne są tęgoryjce, które mogą dostać się do organizmu przez skórę; przechodzą przez tkanki, układ krążenia albo płuca, zanim osiągną jelita, gdzie żywią się krwią. W czasie pieszych wycieczek zawsze noś dobre buty i długie spodnie z nogawkami wsuniętymi do skarpetek. Trzymaj się wyznaczonych szlaków i unikaj chodzenia po wysokiej trawie.
PO POWROCIE
Jeśli po powrocie z podróży zaobserwowałeś niepokojące objawy, takie jak przewlekła biegunka czy niewyjaśniona gorączka, poinformuj lekarza, jakie kraje odwiedzałeś. Jeśli w czasie podróży przyjmowałeś leki przeciwzimnicze, powinieneś stosować je nadal przez 4 tygodnie po powrocie.




Dodaj do:


Komentarze mogą dodawać tylko zalogowani użytkownicy - zaloguj się lub załóż konto


Odpowiedzi moga dodawać tylko zalogowani użytkownicy - zaloguj się lub załóż konto


Nie ma jeszcze komentarzy - wyraź swoją opinię jako pierwszy