kwie.20

Problemowa skóra

dodano: 20 kwietnia 2010 przez sylciar


 

Skóra chroni organizm człowieka przed zewnętrznymi zagrożeniami i negatywnym wpływem środowiska. Sama jednak bardzo często choruje, co nie tylko wpływa na wygląd, ale przede wszystkim na ogólne zdrowie i samopoczucie. Skóra jest największym narządem ludzkiego ciała. Pokrywa i osłania ustrój człowieka. Jej główne zadanie polega na ochronie przed zakażeniami, bakteriami, wirusami i innymi czynnikami zewnętrznymi. Percypuje ciepło, dotyk, ból oraz wyraża stany emocjonalne. Bierze również udział w magazynowaniu i przemianie materii. Dodatkowo skóra człowieka: separuje środowisko zewnętrzne od wewnętrznego, gospodaruje tłuszcz i witaminy, wchłania niektóre substancje, pomaga w utrzymaniu względnie stałej temperatury ciała. Najgrubsza skóra znajduje się na piętach, zaś najcieńsza na powiekach. Skóra odżywiana jest od wewnątrz, poprzez sieć naczyń krwionośnych, dostarczających substancje odżywcze, tlen oraz hormony wpływające na wzrost i metabolizm. Zewnętrzna pielęgnacja wpływa z kolei na jej dobry wygląd, który świadczy o jej dobrej kondycji zdrowotnej.

RÓŻNE RODZAJE SKÓRY

Rozróżnia się 5 podstawowych typów skóry: normalna, tłusta, sucha, mieszana i dojrzała. Podział ten jest zależny od rozmieszczenia gruczołów łojowych. Poznanie odpowiedniego rodzaju jest ważne, ponieważ często od niego uwarunkowane są problemy ze skórą oraz możliwości poprawy jest stanu.

Skóra normalna – jest różowa, jędrna, gładka, napięta, odpowiednio odżywiona. Nie posiada zaskórników, plam, widocznych naczyń krwionośnych. Jednym słowem jest idealna, wymarzona i wprost nie do osiągnięcia. Występuje przeważnie u dzieci do okresu dojrzewania.

Skóra tłusta – jest szarożółta i dość widocznie się błyszczy. Jest blada, słabo ukrwiona, widoczne są rozszerzone pory. Zaletą jest to, iż jest odporna na czynniki atmosferyczne, mydło i wodę. Nie ulega przesuszeniu, dzięki czemu stosunkowo późno się starzeje. Na jej zły wygląd negatywnie wpływa stres, zaburzenia hormonalne i układu trawiennego. Jest bardziej narażona na problemy takie jak: trądzik i zaskórniki.

Skóra sucha – jest cienka i mało elastyczna, wrażliwie reaguje na warunki atmosferyczne, wodę, mydło i niektóre kosmetyki. Szybko się także starzeje – już u dwudziestolatki mogą pojawić się pierwsze zmarszczki wokół oczu, szyi i ust. Jest trudna w pielęgnacji, ponieważ szybko ulega podrażnieniom. Szczególnie narażona jest na łuszczenie, rozszerzenie naczynek i liczne podrażnienia.

Skóra mieszana – jest połączeniem suchej i tłustej. Najczęściej błyszczy w pasie: czoło, nos broda, policzki zaś pozostają wysuszone. Pielęgnacja jest pracochłonna, ponieważ problemy skórne są podwójne. Może występować trądzik połączony z szybko pojawiającymi się zmarszczkami.

Skóra dojrzała – z wiekiem staje się cieńsza, mniej odporna, co z kolei spowalnia gojenie się skaleczeń. Gruczoły łojowe i potowe są słabsze, a także wolniej następują procesy metaboliczne. Na proces starzenia się wpływają zmiany hormonalne – w okresie menopauzy zanikają hormony i następuje osłabienie psychiczne, co jest nie bez znaczenia dla wyglądu skóry. Objawia się ona zmarszczkami, mniejszą elastycznością i jędrnością, suchością, przebarwieniami oraz łuszczeniem.

NAJCZĘSTSZE PROBLEMY ZE SKÓRĄ

TRĄDZIK

Jest schorzeniem charakterystycznym przede wszystkim dla nastolatków. Nie jest bolesny i niebezpieczny, mimo to skutecznie potrafi negatywnie wpłynąć na samopoczucie i pewność młodego człowieka. Także dorośli borykają się z tym problemem, który powoduje irytację i niedowartościowanie. Trądzik należy leczyć od najwcześniejszych objawów, ponieważ brak działania może doprowadzić do stałych przebarwień i blizn.

Wypryski powstają w mieszkach włosowych, najczęściej pojawiają się na twarzy, barkach, plecach, klatce piersiowej, czasami pod pachami i na pośladkach. Powstają przeważnie wskutek nadmiernej aktywności gruczołów. Zaburzenie to może być wywołane przez dojrzewanie, pigułki antykoncepcyjne, ciążę, karmienie piersią oraz przekwitanie. Zdarza się, że powodem krostek jest stres, napięcie i zmęczenie psychiczne połączone z nieprawidłowym odżywianiem. Niekiedy trądzik powstaje jako reakcja na zażywane leki lub może być po prostu dziedzicznym.

Występuje wiele rodzajów trądziku, począwszy od łagodnej formy, po długotrwałe i uciążliwe problemy. Trądzik młodzieńczy jest głównie spowodowany okresem dojrzewania i z czasem sam mija. Nie mniej jednak od samego początku należy stosować odpowiednie preparaty, które zapobiegną trwałym uszkodzeniom skóry. Jest przeważnie słabo nasilony z przewagą grudek i zaskórników. Kiedy pojawiają się ropne torbiele, pozostawiające po sobie nierówne blizny, wówczas mamy do czynienia z trądzikiem ropowiczym. Blizny są nierówne, szpecące oraz wyciągnięte. Inny rodzaj trądziku to bliznowcowy, który najczęściej występuje na karku. Jak sama nazwa wskazuje pozostawia po sobie liczne blizny.

Najczęściej leczenie trądziku polega na odpowiedniej codziennej pielęgnacji. Warto w tym celu zakupić preparaty, które dezynfekują i oczyszczają skórę. W leczeniu miejscowym stosuje się preparaty zawierające kwas retionowy (pochodna witaminy A). W cięższych postaciach używa się preparaty gotowe zawierające antybiotyki. Stosuje się je wedle określonych zasad, najczęściej przez wiele tygodni. Wsparciem z pewnością będą witaminy, zarówno w postaci warzyw i owoców, jak i doustnych tabletek. Inną metodą jest naświetlanie promieniami nadfioletowymi. Małe dawki mogą mieć pozytywny wpływ na skórę, zaś słońce pobudza tworzenie witaminy D. Należy jednak pamiętać o działaniach ubocznych, m.in. szybszym starzeniu się skóry. Przy wyborze metody leczenia trądziku bierze się przede wszystkim pod uwagę jego rodzaj i stan zaawansowania. Przed podjęciem wszelakiego działania należy najpierw skonsultować się z dermatologiem lub farmaceutą.

ATOPOWE ZAPALENIE SKÓRY (AZS)

Pojawia się najczęściej u noworodków lub dzieci w wieku 6 – 7 lat. Objawia się różnorodnie, najczęściej dokuczliwym swędzeniem. Co ważne, nie jest zakaźne. Widoczne są zmiany skóry pojawiające się na twarzy, szyi i w zgięciach kończyn. Z czasem krostki zmieniają się w czerwone plamy, a wskutek swędzenia pojawiają się bruzdy. Choroba ta powoduje osłabienie skóry, która staje się cienka i łatwa do uszkodzenia. Przyczyny są złożone i nie do końca wyjaśnione. Na rozwój choroby wpływają przede wszystkim czynniki genetyczne, odpornościowe oraz środowisko zewnętrzne. Zapaleniu skóry często towarzyszą infekcje bakteryjne. Duży wpływ ma także psychika, gdyż stres jest przyczyną pierwotną występowania zmian chorobowych.

Istnieje kilka rodzajów tej choroby. Łagodne objawy to zaczerwienione, łuszczące się i swędzące miejsca na ciele. Z poważniejszą chorobą mamy do czynienia wtedy, gdy świąd obejmuje duże obszary ciała, towarzyszy temu puchnięcie, bezsenność i inne infekcje. W każdym przypadku leczenie odbywa się pod stałą kontrolą lekarza.

AZS nie jest proste do wyleczenia. Przy łagodnych objawach stosuje się specjalne maści przeciwzapalne, które nie powodują niszczenia skóry. Podaje się także leki przeciwuczuleniowe i sterydowe. Zaleca się także psychoterapię, która pozwala nauczyć się kontrolować stres. Leczenie wspomagane jest odpowiednią pielęgnacją skóry poprzez codzienne nawilżanie i natłuszczanie. Kosmetyki nie mogą powodować podrażnień i alergii, nie mogą też zatykać porów.

Doprowadzenie skóry do dobrego wyglądu to tylko połowa sukcesu. Bardzo trudno jest utrzymać jej stan i nie dopuścić, aby choroba wróciła. To, co wzmaga powrót to przede wszystkim nie zaleczone do końca infekcje bakteryjne, utrzymujący się silny stres, uczulenie i alergia oraz ciężki do powstrzymania nawyk drapania. Warto zawczasu podejmować działania profilaktyczne, polegające m.in. na: unikaniu lub wczesnym zaleczaniu infekcji, leczeniu zakażeń bakteryjnych, unikaniu stresu, unikaniu pocenia się i alergenów, powodujących nadmierne pobudzenie układu odpornościowego. ŁUSZCZYCA

Przewlekła i bardzo często występująca choroba skóry. Ma podłoże genetyczne i nie jest zaraźliwa. Jej dziedziczenie jest złożonym zjawiskiem, dlatego nie zawsze występuje u dzieci chorych rodziców. Przyczyny to m.in. nadmierny stres, nadużywanie alkoholu lub reakcja na niektóre leki. Charakteryzuje się występowaniem na skórze łuszczących się wyprysków. Mają one kolor czerwonobrunatny, są płaskie, posiadają wyraźne grudki i czasami się zlewają. Najczęściej występują na łokciach, kolanach, pośladkach oraz plecach. Choroba może zaatakować również stawy i paznokcie.

Leczenie przeważnie jest długotrwałe i wymaga systematyczności. Stosuje się środki farmakologiczne zewnętrzne i wewnętrzne. Na początku usuwa się łuski dzięki preparatom zawierającym kwas salicylowy. Zaleca się także preparaty sterydowe i przeciwzapalne. W celu redukcji łusek używa się maści i witaminę D. Doustnie przyjmuje się silne leki, powodujące efekty uboczne. Dlatego należy ich używać pod stałą kontrolą lekarza. W niektórych przypadkach stosuje się antybiotyki lub fototerapię. Aby łagodzić objawy choroby warto zwrócić uwagę na to, co spożywamy. Zaleca się jedzenie ryb, winogron, sałat, marchwi, czosnku oraz olejów roślinnych. Unikajmy szczególnie czekolady, kawy, dymu papierosowego i alkoholu.

Cenne są także podstawowe rady dotyczące codziennej pielęgnacji. Należy używać łagodnych i nie podrażniających preparatów kosmetycznych oraz za wszelką cenę unikać drapania. Niektóre leki powodują nawrót choroby, dlatego przy każdorazowym kontakcie z lekarzem należy przypominać o swojej chorobie. Na bieżąco trzeba wykonywać podstawowe badania lekarskie, ponieważ wszelkie inne ogniska zakażenia mogą być bezpośrednią przyczyną pojawienia się wyprysków.

RYBIA ŁUSKA

Ma podłoże genetyczne, ale może być również nabyta z wiekiem. Spowodowana jest zmianami w genach. Jest to choroba związana z nadmiernym rogowaceniem się skóry. Tworzą się podobne do rybich łuski usytuowane obok siebie. Przyczyn jej pojawienia się może być wiele. Przeważnie jest to reakcja na silnie działające leki bądź dziedziczenie po rodzicach lub dalszej rodzinie. Najczęściej jednak przyczyna jest nieznana i trudna do określenia.

Istnieje kilka rodzajów rybiej łuski. Zwykła jest dziedziczona przez geny ludzkie i może ujawnić się w każdym pokoleniu, niezależnie od wieku. Jej pierwsze objawy pojawiają się między 4 miesiącem a 4 rokiem życia. Łuski początkowo są drobne, mogą obejmować całą skórę lub tylko powierzchnie kończyn. Odmiana jeżasta także jest przekazywana dziedzicznie, objawia się poprzez brodawkowe wyrośla, którym towarzyszy rogowacenie. Rybia łuska ichtiotyczna ujawnia się już w chwili narodzin. Bardzo ciężkie postacie mogą spowodować śmierć noworodka lub obumarcie płodu jeszcze w łonie matki. Skóra noworodka jest pokryta warstwami rogowymi pękającymi, które wytwarzają płytki w kolorze białym, a następnie brunatnym. Jest to swoisty pancerz, który utrudnia oddychanie i ssanie. Choroba może też zostać nabyta i pojawić się w stanach wyniszczenia, np. przy zapaleniu jelita grubego, chorobach wątroby lub niektórych chorobach nowotworowych. Po wyleczeniu schorzenia powodującego chorobę, rybia łuska ustępuje.

Leczenie tej choroby odbywa się tylko objawowo. W większości przypadków jej przyczyny nie są znane, w związku z tym nie można usunąć przyczyn schorzenia. Chory otrzymuje leki podawane drogą doustną lub zewnętrznie. Powinny być stosowane przez całe życie, ponieważ odstawienie może spowodować nawrót choroby. Niestety wykazują także działania uboczne, dlatego należy znajdować się pod stałą kontrolą lekarza, aby w miarę potrzeby reagować na negatywne oddziaływanie na organizm.

POKRZYWKA

To zespół chorobowy charakteryzujący się wykwitem bąbli pokrzywkowych. Jest często spotykana we wszystkich grupach wiekowych. Główne jej przyczyny to produkty spożywcze i związki chemiczne używane w celu ulepszania wyglądu i smaku. Chorobę może także spowodować zakażenie bakteryjne lub grzybicze. Często towarzyszy innym, poważnym chorobom, takim jak: nowotwory lub zapalenie wątroby. Na rozwój pokrzywki duży wpływ mają zaburzenia układu pokarmowego, inne ogniska zakażenia i zmienność układu nerwowego.

Chorobę można łatwo poznać po bąblach na ciele. Co prawda istnieje wiele jej odmian, ale najpopularniejsza to pokrzywka ostra, która przebiega wraz z gorączką, obrzękami błon śluzowych, dolegliwościami układu pokarmowego i niekiedy bólami stawów. Jest spowodowana uczuleniem na niektóre pokarmy i objawia się wysiewem w kilka godzin po spożyciu uczulającej potrawy. Wyróżnia się także pokrzywkę przewlekłą, która trwa ponad 6 tygodni i wywołana jest najczęściej uczuleniem. Zdarza się, że jej przyczyną są np. leki, których organizm nie toleruje.

Leczenie rozpoczyna się od wnikliwego wywiadu rodzinnego, który pozwala na ustalenie okoliczności wystąpienia objawów. Warunkuje to dalsze prawidłowe leczenie. Najkorzystniejsze jest odizolowanie chorego od bodźca wywołującego chorobę. Niestety nie zawsze jest to możliwe do wykonania. Na szczęście w większości przypadków wystarczy stosowanie leków odczulających lub uspokajających. Decyzję o stosowaniu odpowiedniego leku wydaje lekarz po wnikliwej obserwacji chorego.

BRODAWKI

To zmiana skórna o różnych kształtach i kolorach spowodowana przez wirusy. Są nierówne, podzielone bruzdami. Nie są bolesne i przeważnie niegroźne, jednak największym problemem jest zdiagnozowanie, czy rzeczywiście dane znamiona są objawem tej choroby. Występuje kilka typów brodawek. Najpopularniejsza jest zwykła, potocznie nazywana kurzajką i pojawia się na dłoniach, stopach oraz wokół paznokci. Jest zaraźliwa i wyglądem przypomina szaroróżową grudkę. Inny rodzaj to płaska, przeważnie w kolorze skóry, pojawia się u osób o obniżonej odporności. Występuje także odmiana łojotokowa, która przybiera dowolny kształt, kolor i wielkość. Spowodowana jest najczęściej działaniem promieni słonecznych, pojawia się na plecach, twarzy, brzuchu lub dłoni.

Brodawki to nie tylko problem natury kosmetycznej, ale przede wszystkim choroba skóry. Konieczna jest wizyta u lekarza, który po pierwsze zdiagnozuje zmianę skórną, zaś po drugie zlikwiduje chorobę. W żadnym wypadku nie wolno samemu usuwać brodawek, ponieważ nigdy nie ma się pewności, że dana zmiana skórna nie zawiera komórki rakowej. Najpopularniejszą metodą na usunięcie brodawki jest wymrożenie jej ciekłym azotem. Inne znane metody to wycięcie jej skalpelem, wypalenie kwasem lub usunięcie przy pomocy środków złuszczających. Jednak większość brodawek znika samoistnie. Aby szybciej pozbyć się tego niewygodnego problemu można w aptece zakupić specjalnie środki, stosowane bezpośrednio na zmiany skórne. Preparaty te zawierają przeważnie substancje o żrącym działaniu, dlatego rygorystycznie należy przestrzegać zasad ostrożności. Warto pamiętać, że choroba ta najczęściej jest spowodowana zarażeniem od drugiej osoby, dlatego profilaktycznie należy chronić swoje kończyny podczas pobytu w basenie, w saunie lub sali gimnastycznej.

O skórę należy dbać zawsze i w każdym wieku. To od jej wyglądu zależy nasze poczucie atrakcyjności i pewności siebie. Uzewnętrznia ona także stan naszego zdrowia fizycznego i psychicznego. Żródło: Bez Recepty




Dodaj do:


Komentarze mogą dodawać tylko zalogowani użytkownicy - zaloguj się lub załóż konto


Odpowiedzi moga dodawać tylko zalogowani użytkownicy - zaloguj się lub załóż konto


Nie ma jeszcze komentarzy - wyraź swoją opinię jako pierwszy